GÜNEŞ / ORHAN VELİ KANIK – ŞİİR

Güneş

Ah! aydınlıklardan uzaktayım,
Kafamda o dağılmayan sükûn.
Ölmedim lâkin, yaşamaktayım
Dinle bak: vurmada nabzı ruhun.

Yarasalar duyurmada bana
Kanatlarının ihtizazını.
Şimdi hep korkular benden yana;
Bekliyor sular, açmış ağzını.

Ah aydınlıklardan uzaktayım,
Kafamda dağılmayan sükûn.
Ölmedim lâkin, yaşamaktayım.
Dinle bak: vurmada nabzı ruhun.

Siyah ufukların arkasında
Seslerle çiçeklenmede bahar
Ve muhayyilemin havasında
En güzel zamanın renkleri var.

Ölmedim hâlâ.. yaşamaktayım.
Dinle bak: vurmada nabzı ruhun!
Ah aydınlıklardan uzaktayım,
Kafamda o dağılmayan sükûn.

Ruhum ölüm rüzgârlarına eş,
Işık yok gecemde, gündüzümde.
Gözlerim görmüyor… lâkin güneş..
O her zaman, her zaman yüzümde.

Orhan Veli Kanık

(Mehmet Ali Sel, Mart 1937 / Varlık, 1.4.1937)

Orhan Veli Kanık’ın tüm şiirlerini içeren kitabını satın almak için tıklayınız.

Yorum Yapmasam Olmaz :)